To pewnie jest czas


To pewnie jest czas - tło, po którym rzeczy przebiegają z jednej strony na drugą. W oknie jadącego pociągu dziecko widzi, jak upływają ptak, las, człowiek przy lesie i liść. Liść zderza się z głową człowieka. Wiatr przyszywa liść do beretu. Człowiek i beret sprawiają, że liść nie mija tak szybko jak ptak. Pociąg staje. Teraz liść pielgrzymuje do czasu przeszłego w rytmie kuśtykającego człowieka.
- Gdyby - myśli dziecko - biec szybciej niż pociąg, można by dogonić wszystko, co było. *

Nakarmić kamień, Bronka Nowicka

1 komentarz:

  1. Piękne. I przecież czytałam tomik Nowickiej, a i tak nie rozpoznałam w pierwszej chwili czyje i skąd to słowa. Chyba pora odkryć kamień na nowo :)

    OdpowiedzUsuń